Review | Mistfall Hunter

Een soulslike extraction game klinkt als een zegen en een vloek en de praktijk laat dat blijken met Mistfall Hunter. Wat een tof concept lijkt, blijft onder de golven liggen door stijve controls, bizarre iframes en ondermaatse multiplayer. Maar, er zitten ook wat toffe concepten in de game verwerkt. Laten we beide kanten bekijken!

Mistfall Hunter is een game met een boel ideeën en te weinig uitwerking. Het is een action game met extraction elementen, waar je samen met twee vrienden of vreemden in twee verschillende maps kan duiken om quests te doen, map events te proberen of jezelf over te geven aan PvP. Samen met Joel en Jordy, en ook een beetje alleen, ging ik op pad in de wereld van deze game om jou te vertellen of het de prijs waard is!

Setting en story

Mistfall Hunter speelt zich af in een dark fantasy wereld waarin de Gyldenmist de wereld heeft ‘opgeslokt’. De goden zijn weg en wat overblijft is een wereld vol monsters, vreselijke mensen en een soort gouden mist. Als Gyldhunter is het aan jou om die wereld te herstellen door een aantal dingen te doen, zoals het herstellen van de Web of Fate.

De wereld van deze game heeft absoluut potentie om heel vet te zijn, met de combinatie van donkere fantasy met duidelijk Noorse invloeden. De game schiet alleen in storytelling aardig tekort en neemt je alles behalve bij de hand om die lore te ontdekken. Dat is in soulsborne titels ook zo, echter nodigt de wereld je daar constant uit om die ontdekking te doen en dat schiet hier gewoonweg tekort.

Dit komt deels door de extraction factor, je hebt niet constant tijd om op zoek te gaan naar verhalen en elke keer dat jij terug komt is alles in de map weer anders. Het zorgt ervoor dat het verhaal een beetje ‘whatever’ wordt.

De setting daarentegen is tof, designs zijn cool, de wereld oogt vet en ook de Noorse invloeden sluiten lekker aan bij al het buitenaardse dat gebeurt tijdens je speelsessies.

Personages zijn veelal boeiend, maar niet heel uniek of innovatief. Sterker nog, de invloeden van andere souls titels zijn hier enorm opvallend. Zo staat er een letterlijke Firekeeper op je te wachten in je kampje. De voice-acting is relatief prima, maar springt ook niet direct ergens bovenuit.

Gameplay en controls

Hét onderdeel waar de game op draait is toch wel de gameplay en hier komen zowel de krachten, als de grootste problemen naar voren. Op papier is het concept namelijk fantastisch. Je gaat alleen of met maximaal twee anderen een map in, verzamelt loot, voltooit quests en probeert uiteindelijk levend weer naar buiten te komen. Ondertussen lopen er allerlei monsters rond en kun je ieder moment worden aangevallen door andere spelers. Alles wat je verzamelt ben je kwijt wanneer je sterft, waardoor iedere confrontatie net wat spannender wordt.

Tijdens het spelen houdt je rekening met je health en stamina en ook het ontwijken en leren vechten met de verschillende classes en wapens. Dodgen werkt echter niet geweldig, want timing is heel ongemakkelijk. De ene keer rol je moeiteloos door attacks heen, de andere keer wordt je op ongepaste wijze met de vloer gelijk gemaakt. Bij een genre en een game waar timing belangrijk is, schiet de game erg vaak tekort. De iframes van je dodge voelen soms enorm willekeurig.

De classes zijn dan wel weer cool en allemaal uniek op hun eigen manier. Je kan builds maken en iedere class op je eigen manier benutten. Hier wil ik wel een groot pluspuntje geven, want de ontwikkelaar weet de balans tussen diepgang en snel kunnen schakelen goed door te voeren.

De game heeft twee maps, al is de tweede map zeer zeker alleen bedoelt voor spelers met ervaring en gear die past bij het niveau van de uitdaging. De tweede map is écht strijden en dat zorgt wel voor een enorm risico, iets waar extraction spelers wel lekker op gaan. Het is relatief makkelijk om weer nieuwe gear te vergaren, dus net zoals in Marathon ben je snel weer op weg.

Daar komt nog bij dat de multiplayer het geheel niet bepaald beter maakt. PvP is namelijk geen optioneel onderdeel van Mistfall Hunter. Iedere run is PvPvE, waardoor je naast de monsters ook altijd rekening moet houden met andere spelers. Dat kan voor fantastische momenten zorgen, maar net zo vaak voelt een gevecht oneerlijk door latency of simpelweg het verschil in gear. Inmiddels heeft de game een soort limiet zitten op wat je per map kan meenemen, dus dat maakt het al iets meer in balans.

Speel je met vrienden? Dan kan de game zorgen voor een boel grappige momenten. Wanneer Joel roept dat je moet aanvallen, dan doe je dat en vervolgens veeg je meerdere teams met de grond gelijk. Dit soort momenten maken dat de game wel een hoge fun factor kan hebben. En dat is het ook. De game nodigt uit met setting en gameplay en heeft ook wel een hoge fun factor, maar houdt zichzelf enorm tegen met clunky controls, iframes en combat.

Graphics en performance

Mistfall Hunter nodigt deels uit door hoe mooi de game op visueel vlak is. Het is gewoon een titel met een sterke art direction. De wereld heeft een soort donkere sprookjes uitstraling en de designs van zowel monsters, als de wereld, versterken elkaar constant. Ondanks dat je de inspiratie uit andere games vaak ziet, weet de game hier wel ogen te trekken.

Mistfall Hunter draait op Unreal Engine 5 en heeft her en der last van pop-ins en wat grafische bugs, maar is over het algemeen meer dan prima qua performance. Ik heb de game op PS5 Pro gespeeld en mag niet klagen met de framerates en graphics.

Ook armor wil ik trouwens even benoemen. Alle armor skins, wat werkt met verschillende tiers, heeft een unieke en vooral ook vette look. Je hebt verschillende tiers, van common tot legendarisch en stuk voor stuk zien deze er tof uit. In een extraction game wel een belangrijk element en hier zijn ze zeker in geslaagd.

Verdict

Mistfall Hunter is een geweldig idee dat helaas niet helemaal geweldig uitpakt. Ik vrees dat de game dan ook dit jaar nog zal ondersneeuwen onder alle sterke releases. Ook het extraction genre is op z’n gat gevallen en dat werkt zeer zeker niet mee.

Alhoewel de game niet volledig slecht is en echt wel wat goede elementen bevat, zit het zichzelf te vaak in de weg om een sterke basis te maken. De stijve controls, twijfelachtige iframes, technische problemen en matige multiplayer zorgen ervoor dat de momenten waarop Mistfall Hunter echt schittert te schaars zijn. Daarbij is de hoeveelheid content bij release met slechts twee maps ook niet enorm groot. De basis is er absoluut, maar je krijgt regelmatig het gevoel dat je naar een game kijkt die over een paar updates pas echt tot zijn recht kan komen.

Ik zal de game wel in de gaten houden en ik hoop dat het zo’n titel is die zichzelf weet te herpakken na een aantal updates, maar de tijd zal ’t zeggen!