Terug naar 2011 | Assassin’s Creed Revelations. Terug naar Ezio
IntheGame bestaat alweer 15 jaar en zo hebben we ook deze maand weer een mooie parel voor jullie uitgelicht uit het jaar 2011! Assassin’s Creed Revelations! Waar wij eerder klassiekers lieten zien zoals LA Noire en The Witcher 2 lichten we nu die prachtige game uit waarin Ezio Auditore da Firenze zijn epische conclusie beleeft, maar niet voordat er weer de nodige geheimen worden onthuld, assasination’s moeten worden gepleegd en de geregelde leap of faith genomen moet worden.
Waar Assassin’s Creed II draaide om de geboorte van een Assassin en Brotherhood om zijn hoogtepunt als leider, richt Assassin’s Creed Revelations zich op iets veel menselijkers: ouder worden. Ezio is inmiddels in de vijftig. Dat klinkt tegenwoordig misschien niet heel bijzonder, maar in 2011 was het zeldzaam om een videogameheld te zien die duidelijk de sporen van het leven droeg. Zijn gezicht vertoonde rimpels, zijn baard was grijs geworden en zijn bewegingen hadden iets bedachtzaams gekregen.
Vanaf de eerste minuten voel je dat deze Ezio anders is. Tijdens de openingsscène in Masyaf wordt hij geconfronteerd met zijn eigen sterfelijkheid. De onoverwinnelijke Assassin uit de vorige games maakt fouten, wordt verrast en ontsnapt soms maar ternauwernood aan de dood.
Het is een thema dat als een rode draad door het avontuur loopt. Ezio is niet langer bezig met macht, prestige of wraak. Hij zoekt antwoorden. Hij wil begrijpen wie Altaïr werkelijk was, wat de Assassin Brotherhood betekent en welke rol hijzelf daarin heeft gespeeld. Die zoektocht maakt Revelations verrassend introspectief. Waar Brotherhood vaak aanvoelde als een grootse actiefilm, heeft Revelations meer weg van een contemplatieve epiloog.
Constantinopel: een vergeten parel
Na Renaissance-Italië en het vertrouwde Rome kon het gemakkelijk zijn geweest voor Ubisoft om opnieuw een bekende Europese stad te kiezen. In plaats daarvan verhuisde de serie naar Constantinopel, het huidige Istanbul. Destijds voelde dat als een gewaagde keuze. Achteraf gezien blijkt het een van de meest interessante locaties uit de gehele Ezio-trilogie te zijn.
De stad bruist van leven. Overal hoor je handelaren onderhandelen, zie je mensen door smalle steegjes bewegen en worden verschillende culturen met elkaar vermengd. Europese invloeden botsen met die van het Ottomaanse rijk, waardoor Constantinopel een unieke identiteit krijgt.
Hoewel de stad qua omvang misschien niet zo indrukwekkend was als Rome uit Brotherhood, voelde ze persoonlijker. Elke wijk had een eigen sfeer. De markten waren druk en kleurrijk, terwijl de havens en achterafstraatjes juist een gevoel van mysterie opriepen.
Bovendien paste de stad perfect bij de thema’s van de game. Constantinopel bevond zich op het kruispunt tussen oost en west, tussen oude tradities en nieuwe ontwikkelingen. Ezio zelf bevond zich in een vergelijkbare positie: tussen zijn verleden en zijn toekomst.
Altaïr keert terug in Assassin’s Creed Revelations
Een van de slimste keuzes van Revelations was de terugkeer van Altaïr Ibn-La’Ahad. De eerste Assassin’s Creed uit 2007 had de basis gelegd voor de franchise, maar Altaïr was destijds niet de meest geliefde protagonist. Dat veranderde echter door Revelations.
Via speciale herinneringen krijgen spelers een kijkje in verschillende fases van zijn leven. We zien niet alleen de jonge meester-Assassin, maar ook de twijfelende vader, de wijze leider en uiteindelijk de oude man die geconfronteerd wordt met zijn eigen einde.
Deze segmenten voegen enorm veel emotionele kracht toe aan het verhaal. Voor het eerst worden de levens van Altaïr en Ezio rechtstreeks met elkaar verbonden. Wat ooit afzonderlijke verhalen waren, groeit uit tot één overkoepelende vertelling over nalatenschap en verantwoordelijkheid. Juist daardoor voelt Revelations bijna als een eerbetoon aan de eerste vier jaar van Assassin’s Creed.
Gameplay en sfeer binnen de game
Een kritiekpunt dat destijds regelmatig werd genoemd, was dat Assassin’s Creed Revelations erg veel leek op Brotherhood. Dat was niet onterecht. Op mechanisch vlak bouwde Ubisoft vooral verder op bestaande systemen. Parkour bleef grotendeels hetzelfde, gevechten werkten vertrouwd en de missieopbouw veranderde nauwelijks. Toch voegde de game enkele interessante nieuwe elementen toe.
De introductie van de Hookblade zorgde ervoor dat Ezio sneller door de stad kon bewegen. Het klinkt misschien als een kleine toevoeging, maar in de praktijk maakte het klimmen aanzienlijk vloeiender. Het was een subtiele verbetering van een systeem dat inmiddels al jaren bestond.
Daarnaast introduceerde Ubisoft een uitgebreid bommensysteem. Spelers konden tientallen verschillende combinaties maken, variërend van rookbommen tot explosieve vallen en afleidingsmiddelen. Hoewel niet iedereen deze functie intensief gebruikte, bood ze wel nieuwe mogelijkheden voor spelers die graag experimenteerden met stealth.
Minder succesvol waren de zogenaamde Den Defense-missies. Hierbij moest de speler een Assassin-basis verdedigen in een soort torenverdedigingsmodus. Het voelde vreemd binnen de gebruikelijke gameplay en wordt vaak genoemd als een van de zwakkere onderdelen van de game. Gelukkig vormden deze missies slechts een klein deel van de ervaring, we houden natuurlijk van de traditionele assassination’s!
Desmond Miles, die belangrijke emotionele finale en de erfenis
Hoewel Ezio en Altaïr centraal staan, speelt ook Desmond Miles een belangrijke rol. Zijn verhaallijn werd verteld via de abstracte “Black Room”-segmenten binnen de Animus. Hier kreeg de speler meer inzicht in zijn verleden en zijn persoonlijke ontwikkeling.
Destijds waren de reacties verdeeld. Sommige spelers vonden deze stukken traag, terwijl anderen juist genoten van de extra context rond de moderne verhaallijn.
Met de kennis van nu valt vooral op hoe ambitieus Ubisoft toen nog was met het overkoepelende verhaal. De serie voelde destijds alsof ze ergens naartoe werkte. Elke nieuwe game leverde antwoorden op terwijl tegelijkertijd nieuwe vragen ontstonden. Dat gevoel van mysterie droeg sterk bij aan de aantrekkingskracht van de franchise in die periode.
Het absolute hoogtepunt van Assassin’s Creed Revelations komt pas helemaal aan het einde. Zonder te veel details weg te geven voor nieuwe spelers blijft de slotscène een van de meest memorabele momenten uit de geschiedenis van Assassin’s Creed. Ezio bereikt uiteindelijk het einde van zijn zoektocht. Hij ontdekt de waarheid waar hij jarenlang naar heeft gezocht en begrijpt eindelijk zijn plaats binnen een veel groter geheel.
Wat deze scène zo bijzonder maakt, is dat er nauwelijks actie in voorkomt. Geen enorme eindbaas. Geen spectaculaire explosies. Geen wereldreddende climax. In plaats daarvan draait alles om karakterontwikkeling. Voor een serie die vaak bekendstaat om haar spectaculaire momenten, was dit een verrassend volwassen keuze.
Het afscheid van Ezio voelt oprecht verdiend. Niet omdat hij de wereld heeft gered, maar omdat hij eindelijk vrede heeft gevonden.
Misschien is de grootste prestatie van Revelations wel dat het afscheid nam van een hoofdpersoon zonder diens nalatenschap te beschadigen.Veel franchises worstelen met het afsluiten van populaire personages. Te vaak worden helden overdreven verheerlijkt of juist onnodig tragisch behandeld. Ezio kreeg iets zeldzamers. Hij kreeg een einde.
Niet een heroïsche dood op het slagveld. Niet een offer dat de wereld redt. Gewoon een moment van inzicht en rust. Dat maakt zijn verhaal menselijk.
Van de impulsieve jongeman uit Florence tot de wijze Assassin in Constantinopel ontvouwt zich een karakterontwikkeling die vandaag de dag nog steeds indrukwekkend is. Weinigen videogamepersonages hebben zoveel tijd gekregen om te groeien. Nog minder personages hebben die kans zo goed benut.
Revelations door de jaren heen
In de jaren na de release bleef Assassin’s Creed Revelations vaak een beetje tussen wal en schip hangen. Assassin’s Creed II wordt gezien als de revolutionaire klassieker. Brotherhood wordt vaak herinnerd als de populairste Ezio-game. Revelations eindigde daardoor regelmatig op de derde plaats wanneer fans hun favorieten rangschikten.
Toch lijkt de waardering voor de game met de jaren alleen maar gegroeid. Spelers die destijds teleurgesteld waren door het gebrek aan vernieuwing kijken tegenwoordig vaak anders naar het spel. Nu het volledige verhaal bekend is, wordt duidelijk hoe belangrijk Revelations eigenlijk was.
Het is geen game die probeert te imponeren met radicale nieuwe ideeën. Het is een game die bestaande elementen gebruikt om een verhaal af te ronden. Daardoor functioneert Revelations bijna als het slothoofdstuk van een favoriete roman. Het hoeft niet groter te zijn dan wat eraan voorafging. Het hoeft alleen een bevredigende conclusie te bieden.
En daarin slaagt het uitstekend.
Eindconclusie
Terugkijkend is Assassin’s Creed Revelations misschien niet de meest revolutionaire game uit de franchise. Het introduceerde geen compleet nieuwe formule zoals Assassin’s Creed II en bereikte misschien niet dezelfde universele populariteit als Brotherhood. Maar wat de game wel deed, deed het uitzonderlijk goed.
Het gaf afscheid betekenis.
Het bracht de verhalen van Altaïr, Ezio en Desmond dichter bij elkaar dan ooit tevoren. Het bood een prachtige setting in Constantinopel, een indrukwekkende soundtrack en een van de meest emotionele eindes die Ubisoft ooit heeft geschreven. Voor spelers die de volledige Ezio-trilogie hebben meegemaakt, blijft Revelations voelen als het laatste hoofdstuk van een dierbaar boek. Je weet dat het verhaal moet eindigen, maar je bent er nog niet klaar voor wanneer de laatste pagina omslaat.
Juist daarom blijft Assassin’s Creed Revelations, vijftien jaar na zijn oorspronkelijke release, een van de meest bijzondere delen uit de serie. Niet omdat het de grootste, meest vernieuwende of meest spectaculaire Assassin’s Creed was, maar omdat het ons eraan herinnerde dat zelfs legendes uiteindelijk hun capuchon afzetten en verder trekken en dat de volwassenheid niet alleen met de jaren maar ook met de ervaringen komt.
En wanneer de aftiteling verschijnt en de muziek langzaam wegsterft, blijft vooral één gevoel hangen: dankbaarheid dat we Ezio’s reis van begin tot eind hebben mogen meemaken!
You may also like
Over intheGame
Binnen de bloeiende wereld van elektronisch entertainment is intheGame een waardevolle speler. Sinds de oprichting in 2011 heeft het platform zich ontwikkeld tot een toonaangevende community binnen de gaming- en entertainmentsector, gedreven door een sterke passie voor actueel nieuws en boeiende content.
intheGame zoekt jou
Ben jij geïnteresseerd in het versterken van ons team?
Dan zijn we op zoek naar jou!
Hostingbeheer & sponsor:
Be the first to leave a comment